Terwijl ik me verdiep in de tentoonstellingen waar ik ben geweest de eerste weken van het nieuwe jaar realiseer ik me hoeveel ik er heb gemist. Ai Weiwei met zijn handgemaakte Sunflower Seeds bij Mary Boone, de Nederlandse geluids- en performancekunstenaar Allard van Hoorn bij Storefront for Art and Architecture en bij de nieuwe Charles Bank Gallery in de Lower East Side de groepstentoonstelling Retrospect waar onder meer Kasper Sonne aan deelneemt.

Verder heeft Marc Straus een nieuwe galerie geopend in de Lower East Side. Straus werkt veel met Nederlandse kunstenaars, eerder vanuit zijn non-profit museum in Peekskill HVCCA (zie ook de avonturen van Marc Bijl). Reden te meer om voor mijn vertrek naar Nederland volgende week nog even wat galeries af te lopen, waar ik een volgende keer verslag van zal doen.

(een bericht van Jo-Anneke van der Molen)

Het is onmogelijk om alle openingen aan het begin van het nieuwe jaar bij te wonen. Gelukkig wordt er op enkele plekken samengewerkt zoals bij het 111 Front Street Gallery gebouw in hartje DUMBO. Op 5 januari openden daar alle 14 galeries gelijktijdig maar de algehele kwaliteit was matig.

Diezelfde avond reisde ik af naar de Upper East Side voor het werk van Derrick Adams bij Jack Tilton. Een kunstenaar die zijn culturele achtergrond (African American) stukje bij beetje afbreekt en opnieuw opbouwt vanuit het perspectief van zijn nieuwe generatie.

Op 7 januari met een bevriende kunstenaar Fred Eversly naar de opening van Edwin Schlossberg, de man van een van de Kennedy dochters, bij Ronald Feldman in Soho. Het is een bijzondere opening met bezoekers als Agnes Gund, een vrouw die een erg belangrijke rol speelt bij het MoMA en die ik ook bij Derrick Adams zag rondlopen.

Erg goed werk, over de spotlights op ooghoogte lopen de meningen uiteen. Ik vind het goed omdat je als toeschouwer nog directer betrokken wordt bij het werk, alsof je deel uitmaakt van de bladmuziek die daar ter plekke wordt gespeeld. Volgens anderen leiden ze af van het mooie werk en schijnen ze in je ogen.

Op 12 januari samen met Marjolein van Bommel, die met haar theatergroep Het Filiaal op 42nd Street de voorstelling Ophelia opvoerde, twee uur door Chelsea gelopen met als hoogtepunt natuurlijk de twee enorme ruimtes van Gagosian gevuld Hirst.

“This makes use of the democraphic fact to determine the content of each exhibition according to locality” zo wordt het uitgelegd in het persbericht. We mochten er geen foto’s maken maar stiekem toch voor jullie gedaan.

Daarnaast waren er veel andere openingen, hier een selectie van wat we gezien hebben.

Erg interessant werk uit de jaren ‘50 en ‘60 van Jeff Keen bij Elizabeth Dee.

Friedrich Petzel toont wederom een erg goede cartooneske kunstenaar Joyce Pensato, typerend was dat hier meer kinderen rondliepen dan elders.

Eyebeam is een erg interessant instituut dat zich richt op kunst en technologie. Het concept van het werk op deze foto is erg simpel, domweg een projectie op touwtjes.

Matt Collishaw viel op in de tweede ruimte van Tanya Bonakdar met zijn aanlokkelijk en tegelijk dubbelzinnige werk.

Bryce Wolkowitz toont een oude bekende, Paula Scher die landkaarten schildert, erg aantrekkelijk maar tegelijk ook een trucje. Scher is naast kunstenaar ook grafisch ontwerper en heeft een topbureau met enorm grote klanten. Beide disciplines beïnvloeden elkaar duidelijk.

Bij Mike Weiss waren de interessante papieren beelden van Will Kurtz te zien. De galerie was stampvol en misschien wel de beste manier om het werk van Kurtz te ervaren.

Bij Barbara Gladstone stond een rij voor de deur voor het werk van Shirin Neshat. Wij besluiten een biertje te drinken bij de Half King!

De kwaliteit in Chelsea was erg goed, we hebben veel interessant werk gezien, vaak van oude bekenden. Wat opviel was het aantal galeries dat in een extra ruimte meer betaalbaar werk aanbood, zoals werk in editie, of merchandise zoals tassen en buttons bij Damien Hirst. Een interessante en begrijpelijke reactie op de huidige economische situatie.

Net te langwerpig en fors van formaat om mee naar huis te slieren: grootletterboek met essay van Ernest van der Kwast voor de meeneem.

Fuck death, we gaan ervoor.

tentrotterdam.nl/events/actueel/20120110_nieuwjaarsborrel.php

Iets met ‘Excel’ en ‘Champ’. De prachtige nieuwjaarsboodschap van Alex Jacobs werd lustig ingezongen, ondermeer door ondergetekende, en was op minitelevisie op de grond te bekijken.

Schildert zulks.

Voetjes van de vloer met Andy Smart.

De perfecte openingsfoto zomaar ergens middenin geplaatst.

Nassen vers geserveerd uit de camper.

Dansen op de muzikale klanken van Dave Von Raven

Nieuwjaarsboodschappen beloeren.

Hidde van Schie in concert.

Hoe laat?

Zo laat.

Optreden van optreden van AFKA met VJ Alejandra.

Kus van Aniek.

tentrotterdam.nl/events/actueel/20120110_nieuwjaarsborrel.php

(Jeff Koons Paul McCarthy was er ook.)

Nieuwe Vide met de show Zwaan Kleef Aan. De hele ruimte is afgelopen maanden langzaam aan helemaal vol getekend en geschilderd.

T/m 14 januari a.s.

Nieuwevide.nl/…/tentoonstelling_overzicht.php?id_t=190

PJ Roggeband, Mai van Oers, Mark Met, een stuk Manon Bovenkerk en V&B.

Moritz Ebinger maakt een rondje langs elk werk en legt uit. Het is me niet gelukt om bij te houden wie elk werk heeft gemaakt. Maar hier volgen wat details. Mocht je dit lezen Moritz, schroom niet de namen aan te vullen…

Fragmenten uit de tekeningen van Maartje Overmars, Irene van de Mheen, K. Hoeben, Robert Bolwijn en Wasco.

Hugo Kaagman, David Vijsma, Bas van der Wal, Jacobien de Rooij, Monica Aerden en Hugo Kaagman.

Een van de vele ogen van Carola Willbrand.

Kleinste tekeningetje van de show, Astrid Köppe.

Arjen Lancel en fragmenten van Bouchaib Dihaj.

Ada Dispa en fragment van Marcel Reijerman.

Hugo Kaagman

Eerder geplaatst 12-12:

De muurtekening als salon opstelling. Deze week wordt de laatste hand gelegd aan een jaar lang de muren vol getekend door een stuk of vijftig kunstenaars bij de Nieuwe Vide in Haarlem.

Opening 16 december a.s. (17:00-21:00)
Daarna te zien t/m 14 januari a.s.

Nieuwevide.nl/…/tentoonstelling_overzicht.php?id_t=190

(een bericht van Simon Schrikker)

Deelnemende kunstenaars: Monica Aerden, Fatima Barznge, Robert Bolwijn, Manon Bovenkerk, Dineke Blom, Lisa Couwenbergh, Linda Cunningham, Ada Dispa, Suzan Drummen, Gilbert van Drunen, Moritz Ebinger, Marissa Evers, Pietsjanke Fokkema, Louise de Haan, Femke van Heerikhuizen, Het Harde Potlood, Gerrie Hondius, Hugo Kaagman, Stefan Kasper & TRIK, Joke Konijn, Astrid Köppe, Arjen Lancel, Mariette Linders, Dora Longo Bahia, Nico Lootsma, Irene van de Mheen, David K.C. Moir, Mai van Oers, Serge Onnen, Jannemieke Oostra, Maartje Overmars, PJ Roggeband, Jacobien de Rooij, Ewoud van Rijn, Simon Schrikker, Schwantz, Wim Starkenburg, Paul van der Steen, Kim Streur, Alite Thijsen, V&B, David Vijsma, Bas van der Wal, Mieke van Wijk, Ytje, e.a. (& ‘tentoonstellingsarcheologie’ van Efrem Angela, Harmen Brethouwer, K. Hoeben, Lynne Leegte, LOODWICKS PRESS IMAGES, Rudolf Penninkhof en Annemarie van Sprang).

Ada Dispa

Links Het Harde Potlood rechts o.a Schrikker.

Lisa Couwenbergh

rechts David KC Moir

Simon Schrikker

V&B, World Domination

Opening 16 december a.s. (17:00-21:00)
Daarna te zien t/m 14 januari a.s.

Nieuwevide.nl/…/tentoonstelling_overzicht.php?id_t=190

Joan Miro

Vrijdagmiddag, na de memorial voor Ferdinand Dorsman (de Cultureel Attache van het consulaat die 4 december plotseling is overleden) moest ik even op adem komen in het MoMA, waar ik onvoorbereid een tekententoonstelling binnenliep. Dit voordat ik me geconcentreerder en intensiever wilde gaan verdiepen in het werk van kunstenaars bij de Lower Manhattan Cultural Council (LMCC) en de Marie Walsh Sharpe Foundation die beide Open Studios hadden die dag.

(een bericht van Jo-Anneke van der Molen)

Bij de tekeningen in het MoMA kon ik de heftige energie goed loslaten. Het werk was luchtig, gaf nieuwe inzichten en verruilde verdriet voor grappige dwarsverbanden. Onder andere een klein werkje van Wanda Gag, naast een Paul Cezanne, een Joan Miro en een Yves Tanguy.

Yves Tanguy

Paul Cézanne

Wanda Gág

MoMA, Gifted: Collectors and Drawings at MoMA, 1929–1983

T/m 13 februari a.s.

Totaal verschillende werken in vorm en techniek. Belangrijke tekeningen uit de kunstgeschiedenis en een mooie start om in de wereld te stappen van de kunstenaars bij de Open Studio’s. Op naar de LMCC op Governors Island.

De ferry brengt me praktisch naast de deur van Building 110 waar 20 kunstenaars sinds augustus hun creatieve proces verder hebben kunnen ontplooien in een mooie open ruimte met ieder een eigen domein.

Louise Barry met gestructureerde tekeningen van herkenbare landschappen die je verhalenderwijs meetrekken in een eigen reis en onderzoek.

Hoogtepunt van mijn bezoek was het kennismaken met het werk van twee Nederlandse kunstenaars, Katja Mater (boven) en Hanna Mattes. Ik was zeer onder de indruk van de diepte, beweeglijkheid en levendigheid die Katja creëert in haar statige geometrische tekeningen en objecten.

Hanna en ik hadden een bijzonder gesprek waarin we mogelijke volgende stappen in haar interpretatie van herkenbare (filmset) locaties bespraken. Haar Mondriaan achtige ‘geprikte’ fotografische beelden hebben een mooie imperfectie die je opnieuw naar herkenbare plaatjes doen kijken.

John O’Connor

De directeur van het ISCP had me uitgenodigd om zijn tweede oogappeltje te komen bewonderen, de tijdelijke residenten van de Marie Walsh Sharpe Foundation. Zeventien kunstenaars, ieder in een mooi atelier op de zevende verdieping in een van de pakhuizen van DUMBO. Iedere kunstenaar presenteerde zijn werk met grote zorgvuldigheid maar dat mag ook wel als je weet dat een Chuck Close even naar binnen kan komen rijden in zijn geavanceerde rolstoel. Echter de kwaliteit van het werk was middelmatig. De tekeningen van John O’Connor (boven), de opgezette dieren met mensen hoofden van Kate Clark, de foto’s van Katherine Newbegin en het esthetisch zeer aantrekkelijke werk van Mia Pearlman sprongen er voor mij uit.

Kate Clark

Katherine Newbegin

Mia Pearlman

Het was een intensieve dag maar volop inspirerend voor mijn doorlopende ontwikkeling als zelfstandig curator in New York en Nederland.

in een loods in Halfweg de installatie BIRD van Joanneke Meester.

Het is maar een kwartiertje met de trein vanaf Amsterdam en er is zoveel te zien in Haarlem dat één dag niet genoeg is. Hier een kleine selectie en wellicht binnenkort terug om de rest te bekijken.

Een enorme vogel gemaakt uit onderdelen van oude installaties.

Galerie 37 met een solo van Erik de Bree. Hier in de galerie de resultaten van een onderzoek. Het onderzoek zelf is te zien bij Apice for Artists in Amsterdam.

In hetzelfde gebouw in de projectruimte 37PK een tentoonstelling samengesteld door Tanya Rumpff.

Op de achtergrond Sven Kroner

Robert Nicol

Miniatuur schilderijtjes van Marion Wilson

Hans Op de Beeck

Hans Broek

Berend Strik

Jonathan Bragdon

Driessen & Verstappen

In de Hallen de show “He disappeared into complete silence – rereading a single artwork by Louise Bourgeois” waarbij dit prachtige boekje het vertrekpunt van de tentoonstelling is. Hieronder een selectie.

(Nog tot 4 december)

Paul McCarthy en Mike Kelley

Antonia Carrara

Charles Atlas

Zarina Bhimji

Navid Nuur (Dit werk was geloof ik geen onderdeel van de show)

Roni Horn

Pamela Rosenkranz

Tacita Dean

Gammel trappetje op en dan met je hoofd de zolder in voor een video van Paul McCarthy en Mike Kelley.

Drie geschilderde animaties van Tala Madani

Schilderijtjes van dezelfde Tala Madani

Prachtige prentjes van Louise Bourgeois uit het boekje.

Nog tot zondag 4 december.

In het Dolhuys prachtige educatieve tentoonstellingen over psychische problemen. In “De bruid van Leopold” maak je kennis met het leven van Mieke Hazelzet. Zij was echtgenote, moeder van vijf kinderen en kunstenaar en een dame met een manisch depressieve stoornis.

Verder wilden we twee straten verderop een Art dealer bezoeken. We belden aan en een meneer in ochtendjas opende de deur met de mededeling dat er vandaag niks te zien was. Daar hebben we helaas geen foto’s van.

Het alternatieve circuit kan wel inpakken: hier is William Sweetlove.

ws.utilia.be/deluxe

Wie kent hem niet – hij plaatst toch maar mooi even 330 beelden in luchthaven Montevideo. (Meer in Krant van West-Vlaanderen, editie De Zeewacht)

“Volgend jaar worden 1.000 beelden gepland in Sao Paulo (Brazilië) en eind 2012 komt een grote installatie in Beverly Hills.”

kw.knack.be/west-vlaanderen/nieuws/algemeen/kunstenaar-uit-oostende-plaatst-330-beelden-in-luchthaven-montevideo/article-4000010145296.htm

Zijn website gebruikt geluid. Het is even wennen, maar dat heet avant garde.

ws.utilia.be/deluxe

Kopen doe je de pracht bij kunzt.be (er wel op tijd bij zijn):

kunzt.be/1/detail.php?werk=1313&unit=&currency=Euro

kunzt.be/1/detail.php?werk=1201&unit=&currency=Euro

kunzt.be/1/detail.php?werk=1199&unit=&currency=Euro

kunzt.be/1/detail.php?werk=1181&unit=&currency=Euro

kunzt.be/1/detail.php?werk=1417

William Sweetlove – taking vet to the next level.

ws.utilia.be/deluxe

Roland Sips: z.t.: 29,5 x 21,5 cm.

18 december is het weer tijd voor de jaarlijkse kunstverbranding bij Argument in Tilburg. Mits U de boel niet opkoopt natuurlijk. Online kan er al geboden worden (bekijk alle werken hier) en vanaf 4 december zijn de werken ook in het echt bij Argument te zien. Het bieden kan t/m 18 december, 18:00.

De werken waarop niet, of zwaar onder de maat, is geboden gaan onheroepelijk het vuur in.

Decemberlicht3.wordpress.com

Stijn Kriele: z.t. 2: 80 x 53 cm.(Inkjet op fine art paper, 315 gr). 2009.

Roel Sloot: 27 x 44 cm. hoogte stok: 1.90 m.

Marieke Mein: z.t.:3 x 5 cm. (olie op doek).

Paul Bogaers: z.t.: lambdaprint op spieraam en karton: 24,5 x 33 cm. 2009, ed. 1/5

Steph Byrne: ‘Faster copycat, kill! Kill!’ (foto). ‘Selfportrait – Esther Waterscheur’ 66 x 107 cm.

Decemberlicht3.wordpress.com

Hiroshi Sugimoto @ Pace Gallery

Zaterdag 26 November, 20 graden in Manhattan, het weekend van Thanksgiving en een mooie dag om rond te banjeren in de galeriewijk Chelsea. Drie uur de tijd en ik begin mijn ronde op de 25e straat en ‘I want to work my way down’.

(een bericht van Jo-Anneke van der Molen)

Sommige galeries zijn dicht vanwege Art Basel Miami aankomende week. Toch is het behoorlijk druk in Chelsea en kom ik meer mensen tegen die met deze heerlijke dag op adem willen komen met inspirerend werk. Mijn naam zet ik in gastenboeken onder de namen van andere kunstenaars en galeriehouders.

Over het algemeen zag ik veel oude bekenden zoals Hiroshi Sugimoto bij Pace Gallery, mooie sculpturen waarin hij zijn foto’s heeft verwerkt. De spiritualiteit in zijn werk maken de objecten erg persoonlijk en geven een gevoel van oneindigheid.

Daarnaast was Nan Goldin te zien bij Matthew Marks Gallery. Een overweldigende maar goed gebalanceerde combinatie van foto’s van haar hele cariere, die ze geplaatst heeft naast werken van oude meesters uit het Louvre, waardoor een nieuwe communicatie ontstaat over liefde en verlangen.

Ook Jim Hodges is een, meer Amerikaanse, oude bekende die de zalen van Gladstone heeft overgenomen. Zijn reflecterende werk doet denken aan een vervreemdend universum terwijl het toch een politieke onderlaag heeft.

Het werk van Roberto Matta, ook bij Pace Gallery begreep ik niet zo goed, groot werk in een geweldige galerie, het moet wel goed zijn, maar ik heb meer uitleg nodig.

De Marlborough Gallery loop ik meestal aan voorbij, maar nu hadden ze het werk van Rashaad Newsome, een African-American kunstenaar bij wie ik een keer op atelierbezoek ben geweest met een MoMA groep. Interessant om te zien hoe het vanuit het atelier in de galerie hangt. Mooie collages, energiek en vol kritiek op de jongerencultuur.

Metro Pictures heeft vaak meer experimentele tentoonstellingen, conceptueel en soms ongrijpbaar. Claire Fontaine’s werk is wel begrijpbaar, tijdsbepalend en experimenteel. Een video in combinatie met een installatie van schilderijen, tassen met lege blikjes en een stellage wat me deed denken aan het Nederlandse paviljoen tijdens de Biënnale van Venetië.

Verder zie ik twee gecureerde groepstentoonstellingen. De een erg conceptueel met Japanse kunstenaars bij Marianne Boesky en de ander heel oppervlakkig met als overduidelijk thema de gloeilamp bij Pace Gallery.

When Vibrations Become Forms @ Marianne Boesky Gallery

Burning, Bright: A Short History of the Light Bulb @ Pace Gallery

Bij enkele galeries loop ik langs vanwege tijdnood. Paula Cooper heeft werk van Mark Di Suvero van wie dit jaar veel beelden te zien waren op Governors Island. Ik kan er niet zoveel mee.

Daarnaast had Tanya Bonakdar werk van Uta Barth, erg interessante prints, hebben iets weg van de schilderijen van Luc Tuymans.

Gelukkig was ik nog net op tijd voor de ongelofelijke foto’s van Andreas Gursky bij Gagosian. Tijdens de auctions van drie weken geleden is er een werk van hem voor 4 miljoen dollar verkocht. Het is dan ook een verademing om zijn werk te mogen aanschouwen. Had ik maar een paar miljoen.

De galerie stroomt vol. Bezoekers onder andere Tamara Berghmans van het Fotomuseum Provincie Antwerpen en Ernest Buynder (voorzitter van het MUHKA).

Afgelopen vrijdag geopend, Into The Light, de solotentoonstelling van Cindy Jansen bij Art 12 in Antwerpen. Met de fotoseries Rabbits can’t swim en Northern Night, aangevuld met haar meest recente videowerk Best to forget.

T/m 11 december a.s.

Art12.be/nl/tentoonstellingen/cindy-jansen/

(een bericht van Cindy Jansen)

Cindy Jansen en Anna Verbeeck voor de foto Northern Night. (87×87 cm)

Bruno Devos (partner Art12) en Bruno Vekemans (kunstenaar bij Art 12)

Paul Verbeeck (Art 12 gallery, links) in gesprek met kunst criticus voor HP de Tijd (midden).

Bezoeker bekijkt de video Best to forget.

Vier foto’s uit de serie Rabbits can’t swim (70x70cm), op tafel de box met alle werken.

Still uit de video Best to forget (47:47 minuten).

T/m 11 december a.s.

Art12.be/nl/tentoonstellingen/cindy-jansen/